Rośliny

Rdest wężownik (Polygonum bistorta)

gatunek z rodziny rdestowatych. Pospolity w całej Polsce. Nad Biebrzą zasiedla skraje wilgotnych łąk, obrzeża grądzików, źródliska. Wzniesione pojedyncze pędy osiągają wysokość nawet ponad 1m. Krótkie, grube kłącza są wężowato powyginane (stąd gatunkowa nazwa rośliny). Kwiaty zebrane w gęsty, walcowaty kłos długości 3-7 cm, osadzony na szczycie łodygi. Kwiaty długości 4-5 mm. Okwiat bladoróżowy do różowego, złożony z 5 listków. Słupek z 3 wolnymi szyjkami, 8 pręcików z fioletowymi pylnikami. Nektaria znajdują się u nasady pręcików. Jego lecznicze własności odkryto w XVI w., w Polsce był stosowany od w. XVII - najczęściej w mieszankach ziołowych. Dawniej kłącze rdestu było używane do garbowania skór, farbowania wełny na żółto oraz wytwarzania czerwonego atramentu.

Wiosnówka pospolita (Erophila verna)

Roślina krótkotrwała, ozima lub jara. 2-10 cm wys. Łodygi zwykle liczne, bezlistne, dołem luźno gwiazdkowato owłosione proste lub podnoszące się. Liście w różyczce, lancetowato-łopatkowate, całobrzegie lub ząbkowane, owłosione włoski 2-3-dzielne i pojedyncze. Kwiaty drobne, białe. Płatki 2-dzielne, ok. 2 razy dłuższe od kielicha, 2-4 mm dł. Łuszczynki lancetowate lub krótkoeliptyczne. Nasiona owalne, spłaszczone, ok. 0,3-0,4 mm dł. i 0,25 mm szer., delikatnie jamkowane rudawobrunatne. Kwitnie od IV do V. Wiosnówka pospolita na polach rośnie w koniczynach, zbożach ozimych, na przydrożach, ugorach i odłogach. Jako roślina drobna i krótkotrwała jest w za-siewach nieszkodliwa. Rozmnaża się za pomocą nasion. Wschody pojawiają się na wiosnę i w jesieni.

Knieć błotna, kaczeniec, kaczyniec (Caltha palustris)

gatunek rośliny należący do rodziny jaskrowatych. W Polsce jest pospolita na bagnistych łąkach i w niższych partiach gór. Roślina trwała o grubym, niemal bulwiastym kłączu. Na kłączu tym jesienią powstają pąki, z których wczesną wiosną wyrasta pęd nadziemny. Łodyga do 50 cm długości, lekko pokładająca się lub wzniesiona, rozgałęziona, gruba, pusta i naga. Liście duże, nerkowate, słabo karbowane, nagie, mięsiste i błyszczące. Liście odziomkowe na długich ogonkach, liście łodygowe na krótszych lub siedzące. Na szczytach rozgałęzionych łodyg rozwija się po kilka żółtych kwiatów o średnicy do 4 cm. Każdy posiada pięć płatków, niekiedy zabarwionych zielonkawo od spodu, bardzo liczne pręciki i 5-8 słupków. Roślina miododajna, nektar powstaje w miodnikach u nasady słupków.

Bagno zwyczajne (Ledum palustre)

nazywane także leśnym rozmarynem jest silnie aromatycznym krzewem z ciemnozielonymi, bardzo wąskimi, grubymi listkami o podwiniętych brzegach. Jego jasnokremowe, niepozorne kwiatki zakwitają w niewielkich baldaszkach na szczytach łodyg. Rośnie najczęściej w bagiennych lasach sosnowych, na torfowiskach. W miejscach gdzie występuje masowo, tworzy całe, rozległe kobierce. Jednak na skutek prac melioracyjnych i eksploatacji złóż torfu, naturalne stanowiska tej rośliny kurczą się i dlatego objęto ją częściową ochroną.